Here is Everywhere, 2008

videoinstallation, 16'50 videoloop

In the installation "Here is Everywhere" pictures derived from international newspapers are cleared of any referential objects or scenes, leaving only the backdrop. 

Between the given frames of the world news' backgrounds, one's gaze is guided along the 3 screens in an all-compassing Hinterland. They step out of the given perspectives to create a new one, an endless hideout that turns back,  ultimately, into oneself, the viewer.

Here is Everywhere Here is Everywhere
Here is Everywhere Here is Everywhere

Tekst fragment Maria Barnas NRC Handelsblad, 11-07-2008 :Misschien is het vergelijkbaar met  nieuwsfoto's waaruit het onderwerp is weggeretoucheerd, zoals Persijn Broersen en Margit Lukács deden bij foto's die op de voorpagina van de Volkskrant stonden. In hun installatie 'Here is Everywhere', te zien in de tentoonstelling 'Deep Screen-Art in digital culture' in het Stredelijk Museum CS,   projecteren ze de bewerkte foto's op drie grote schermen, die naast en achter elkaar staan opgesteld. De schermen staan zodanig dat het niet mogelijk is volledig zicht te krijgen op alle projectievlakken tegelijk. Er is altijd wel een scherm of pilaar die in de weg staat. Terwijl het zicht op dit werk wordt belemmerd, maken de kunstenaars in het beeld zelf iets zichtbaar, opmerkelijk genoeg juist door het oorspronkelijke onderwerp aan het zicht te onttrekken. De plek waarop zich iets van nieuwswaarde voltrok, krijgt de hoofdrol in plaats van het drama dat er plaatsvond. Gewend als ik ben aan de presentatie van voornamelijk slecht nieuws op voorpagina's van kranten, zijn deze verlaten plekken voor mij geladen met wat ik me herinner aan rampen en catastrofes. Leunend op de dialectiek in het werk van Gert Jan Kocken, die sinds 2001 plekken fotografeert nadat er rampen plaatsvonden, spelen de kunstenaars met de frictie tussen de context waaarin een foto is gemaakt en het beeld zelf. Maar waar Kocken de geschiedenis noemt bij plekken waar geen spoor meer van een ramp te bekennen is, laten Broersen en Lukacs deze achterwege. Je moet bij hen dus raden naar  autowrakken en oorlogstaferelen in de lege stads-en landschappen die op de schermen in elkaar overvloeien. En waar de door Kocken gemaakte beelden zich in je geheugen vastklinken, kan ik me geen enkel specifiek beeld van Here is Everywhere herinneren. Toch levert het totaal aan onspecifieke plekken iets op. Broersen en Lukacs weven op ingenieuze wijze een universeel onbestemd landschap van naamloze, inwisselbare plakken waar iedereen wel eens aan voorbijgaat. Ze laten platgetrapte veldjes van over de hele wereld overgaan in groezelige terreinen met onopmerkelijke schuurtjes. De bouwsels gaan langzaam maar zeker de buitenwijken van een stad vormen, die is opgebouwd uit alle steden die ooit als achtergrond dienden in het vorpaginanieuws. Juist omdat er geen namen of gebeurtenissen bij worden vermeld, ontstaat er een beeld van het mentale landschap van een collectief bewustzijn. Het is een leeg en onheilspellend gebied waar ik me gemakkelijk in verlies. Het doet vrezen dat het dagboek van een onbekende wel degelijk interessant zou kunnen zijn.

Here is Everywhere
Here is Everywhere

Here is Everywhere